Dit najaar, op november de 25ste, is het vijftig jaar geleden dat Suriname officieel onafhankelijk werd van Nederland. Wij markeren dit historische moment met een terugblik op de ontwikkeling van de Hindostaanse gemeenschap in Nederland. Ten tijde van de onafhankelijkheid was er veel onzekerheid over de toekomst. Zouden de Hindostanen hun weg gaan vinden in de Nederlandse samenleving? De normen en waarden van hun gezinnen kwamen in de onrustige jaren zeventig en tachtig in een stroomversnelling terecht. Zij moesten hier een thuis zien te maken.

Generaties terug in negentiende-eeuws India stonden hun voorouders voor een dergelijke ingrijpende keuze. Stel je voor: je bent jong, vol hoop, maar alles om je heen verandert. De Britten maken de dienst uit en werk is schaars. Dan hoor je over een plek ver weg, Suriname. Daar zou je misschien een beter leven kunnen opbouwen. Het is een grote stap. Je laat je huis, je familie en alles wat vertrouwd is achter. Maar diep vanbinnen voel je: chale (laten we gaan). Misschien ligt daar onze toekomst.

Na een lange reis stap je uit op onbekende grond. De zon brandt anders dan thuis, je spreekt de taal niet, en je weet niet wat je te wachten staat. Je bent het gewend hard te werken, maar niet zoals op de plantages in Suriname. Ze behandelen je slecht, zeker als een van de eerste immigranten uit India. Toch begin je, stap voor stap, te wennen. Je bouwt een huis van hout, leert de taal en ziet je kinderen opgroeien tussen de palmbomen. Holi en Divali vier je samen met de hele buurt. Suriname wordt langzaam niet alleen de plek waar je woont, maar een deel van wie je bent.

Een of twee generaties later maken veel van de nakomelingen van deze contractarbeiders de keuze om de reis naar Nederland te maken. Hoe heeft de Hindostaanse gemeenschap zich hier een plek kunnen verwerven in de laatste 50 jaar en hoe kijkt zij naar de toekomst? Hierover spreken diverse specialisten van binnen en buiten de gemeenschap zich uit. Kanta Adhin, voormalig ambtenaar op het ministerie van Buitenlandse Zaken, biedt een helder perspectief op de kracht en emancipatie van vrouwen in de Hindostaanse gemeenschap. Henna Mathura, kandidaat-Kamerlid voor het CDA, spreekt over het Surinaams-Hindostaanse huishouden dat een transitie moest doormaken die niet altijd even gemakkelijk verliep. Voormalig burgemeester van Den Haag Wim Deetman spreekt over de integratie – een woord dat hij liever niet gebruikt – van de Hindostaanse gemeenschap in Nederland. Zijn de Hindostanen een model minority in zijn ogen? Hugo Fernandes Mendes, plaatsvervangend rechter in Rotterdam, stelt de vraag wat de Hindostaanse en de Afro-Surinaamse gemeenschappen van elkaar kunnen leren.

De samenstellers Ram Ramlal en Vijay Gangadin geven allebei een diepte-interview, respectievelijk over de impact van Hindostaanse organisaties en over ondernemerschap in de Hindostaanse gemeenschap.